Увечары 5 ліпеня 1941 года камандзіру 100-й стралковай дывізіі Івану Русіянаву паступіў загад заняць абарону на ўсходнім беразе ракі Вослік у Бялыніцкім раёне па фронце Смагілаўка – Вялікая Машчаніца. Але гэты загад відавочна прыпазніўся: па шашы Беразіно-Магілёў бесперастанку рухаліся гітлераўскія войскі, а чырвонаармейцы ўжо вялі баі на Друці.
Байцы 100-й дывізіі на працягу двух дзён рабілі абыходны манеўр праз Крупскі раён – па бездаражы і балотах яны адолелі больш за 60 кіламетраў.
У вёсцы Стараселле Машчаніцкага сельсавета добра ведаюць надзвычай сціплага і душэўнага чалавека, ветэрана Вялікай Айчыннай вайны і працы Дзяніса Іосіфавіча Ганчарова.
23 красавіка спаўняецца 100 год з дня нараджэння Героя Савецкага Саюза Сяргея Церашкевіча.
Сяргей Рыгоравіч Церашкевіч нарадзішся ў 1910 годзе далёка ад нашай блакітнавокай Беларусі – у сяле Чкалаўскае Спаскага раёна Прыморскага краю. Але манавіта тут, на беларускай зямлі, яму давялося здейсніць неўміручы подзвіг і тут знайсці сваё вечнае супакаенне.
У 1931 годзе Сяргея прызвалі ў рады Чырвонай Арміі.
Воіны 53-й стралковай дывізіі пад камандаваннем палкоўніка Ф.П.Канавалава 27 чэрвеня 1941 года атрымалі загад заняць абарону па лініі Копысь-Шклоў на правым беразе Дняпра. На рэках Друць (участка Бялынічы-Цяцерын) і Вабіч (Цяцерын-Галоўчын-Запруддзе) былі выстаўлены перадавыя атрады, якія складаліся з двух батальёнаў: 223-га стралковага палка (камбат Мальцаў) і 12-га — (М.І.Мелікян). Яны былі ўзмоцненыя артылерыяй.
Калі пасля абарончых баёў за Бялынічы наступіла зацішша, жыхаркі пасёлка Таццяна Смаляк (Дайлюдзенка) і яе залоўка Вольга Смаляк вырашылі патаемна агледзіць некаторыя пазіцыі чырвонаармейцаў. Можа іхняя дапамога спатрэбіцца параненым, дык уратуюць сваіх. Жанчыны ўжо ведалі, што фашысты цяжка параненых чырвонаармейцаў звычайна дабіваюць.
На ўскраіне Бялынічаў побач з выкапаным акопам яны заўважылі двух забітых чырвонаармейцаў.
У той час, калі яшчэ ішлі баі каля вёскі Карытніца, камандзір 2-га артдывізіёна 462-га артпалка капітан Барыс Хігрын атрымаў ад камандзіра палка маёра Сабкалава загад устанавіць на прамую наводку 122-мм гаўбічныя гарматы і трымаць абарону на танканебяспечным напрамку. На заходняй ускраіне Бялынічаў, насупраць моста праз Друць, акапаліся байцы 5-й батарэі, агнявы ўзвод лейтэнанта Козырава заняў пазіцыю на ўсходнім беразе ракі Вослік – побач з шашой Мінск-Магілёў каля вёскі Вослеўка.
Хаця Людміла Навасілец і не была ўраджэнкай нашага раёна, нарадзілася яна ў горадзе Шуя Іванаўскай вобласці, тым не менш, з Бялыніччынай звязана амаль паўвека яе жыцця. Тут жывуць яе многія родныя і блізкія, сяброўкі і калегі па педагагічнай справе, былыя вучні, якія і сёння з вялікай цеплынёй успамінаюць Людмілу Васільеўну.
У перыяд Вялікай Айчыннай вайны сетка ўстаноў адукацыі раёна была амаль цалкам знішчана, аднак пасля вызвалення Бялыніччыны ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў, нягледзячы на матэрыяльныя цяжкасці, хуткімі тэмпамі пачалося яе аднаўленне. Варта сказаць, што 1 верасня 1944 года ў раёне дзейнічалі ўжо сярэдняя, 10 сямігадовых і 75 пачатковых школ, дзе працавалі 267 настаўнікаў, з якіх 80 былых франтавікоў, партызан, падпольшчыкаў.
Надыходзіць 65-я гадавіна Перамогі савецкага народа над гітлераўскай Германіяй. Вялікая Айчынная вайна... Гэта быў няпросты час самаахвярнасці ў імя жыцця, свабоды, братэрства.
Месцы жорсткіх баёў шчодра палітыя крывёю нашых салдат. Тысячы помнікаў і абеліскаў, на якіх пазначаны прозвішчы загінулых салдат і афіцэраў, партызан і падпольшчыкаў, мірных жыхароў... Яны – па ўсёй нашай Беларусі.
Хаця Людміла Навасілец і не была ўраджэнкай нашага раёна, нарадзілася яна ў горадзе Шуя Іванаўскай вобласці, тым не менш, з Бялыніччынай звязана амаль паўвека яе жыцця. Тут жывуць яе многія родныя і блізкія, сяброўкі і калегі па педагагічнай справе, былыя вучні, якія і сёння з вялікай цеплынёй успамінаюць Людмілу Васільеўну.